Bibliografia i przypisy powinny być opracowane zgodnie z poniższymi wytycznymi. W bibliografii zorganizowanej alfabetycznie powinny znaleźć się zarówno publikacje przez autora cytowane, jak i te, na które autor się powołuje.

Poniżej zamieszczamy przykłady opisu bibliograficznego:

Dla książek:

Zaremska, H. (2011). Żydzi w średniowiecznej Polsce — Gmina krakowska. Instytut Historii PAN.

Dla rozdziałów:

Maślak-Maciejewska, A. (2012). Wydarzenia patriotyczne organizowane w synagodze Tempel w Krakowie. W M. Galas (Red.), Synagaoga Tempel i środowisko krakowskich Żydów postępowych (103–129). Austeria.

Dla artykułów zamieszczonych w czasopismach:

Wodziński, M. (2016). War and Religion; or, How the First World War Changed Hasidism (J. Garliński, Tłum.). Jewish Quarterly Review, 106(3), 283–312.

Dla źródeł archiwalnych:

Archiwum Narodowe w Krakowie (ANKr)

Spisy ludności miasta Krakowa za lata 1880-1910.

Zespół Starostwo Grodzkie Krakowskie (StGr): sygn. 239.

 

Przypisy

(Zaremska, 2011): 135.

(Maślak-Maciejewska, 2012): 117.

(Wodziński, 2016): 309.

ANKr, Spis Kraków 1880 (I, 175).

Teksty w językach stosujących alfabety inne niż łaciński (hebrajski i jidysz) należy podać w uproszczonej transkrypcji z zastosowaniem polskich wieloznaków. Zasada ta dotyczy zarówno tekstu głównego, jak i przypisów. Jedynie w przypadku większych cytatów o długości powyżej 3 linii tekstu przytaczać je można krojami rosyjskimi/hebrajskimi w wydzielonym bloku. Każdy taki cytat powinien zostać przetłumaczony na język polski. W przypisie powinna znaleźć się uwaga wskazująca tłumacza (tłum. nazwisko + imię autora)

W transkrypcji wyrażeń jidyszowych należy stosować standard wymowy północno-wschodniej (tzw. standard YIVO), chyba że kontekst tekstu wymaga form innych (co zawsze należy w tekście wyjaśnić).

W transkrypcji z języka hebrajskiego za podstawę należy przyjąć standardową współczesną wymowę izraelską. Szwa nie jest transkrybowane, chyba że wyrażenie bez szwy jest w języku polskim utrwalone. Dagesz nie jest oddawany przez zdwojenie znaku (Sukot, nie: Sukkot), chyba że dotyczy to hebrajszczyzny biblijnej lub formy w języku polskim utrwalonej i powszechnie stosowanej. He nieme nie jest transkrybowane. Przedimki, przyimki i spójniki pisane po hebrajsku razem z rzeczownikiem w transkrypcji łączyć należy łącznikiem (fr. tiret), np. szalom ha-bajt. Zarówno w transkrypcji z hebrajskiego, jak i z jidysz wielką literą oddawać należy tylko te wyrazy, których odpowiedniki po polsku zapisane byłyby w ten sposób (nazwy miejscowe, imiona, nazwiska, itd.), np. Teuda be-Israel, Ha-Szomer ha-Cair.

Teksty zaproponowane do naszego czasopisma nie powinny być nigdzie publikowane przed ukazaniem się w „Judaiście”. Wraz z przesłaniem swojego utworu redakcji autor akceptuje, że w momencie zakwalifikowania tekstu do publikacji czasopismo „Judaista” będzie stosowało licencję "Creative Commons Uznanie Autorstwa - 4.0  Międzynarodowa Licencja Publiczna (CC BY - Creative Commons Attribution 4.0 International Public License). Na podstawie tej licencji autorzy zgadzają się, że ich prace mogą być zgodnie z prawem ponownie wykorzystywane do jakichkolwiek celów, bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody ze strony autora lub wydawcy. Każdy może prace te czytać, pobierać, kopiować, drukować, rozpowszechniać oraz przetwarzać, pod warunkiem poprawnego oznaczenia autorstwa oraz oryginalnego miejsca publikacji. Autorzy zachowują prawa autorskie do swoich utworów bez żadnych innych ograniczeń. Pełna informacja na temat licencji CC BY